Een van de essenties van assertiviteit is dat je in het geval van ongewenst gedrag laat weten dat je het gedrag van die ander vervelend vindt, met daarbij het dringende verzoek daar mee op te houden en/of juist prettig gedrag te vertonen. Het laten weten kan door dit uit te spreken of te schrijven.

Assertiviteit gaat om het aangeven van je grenzen en ervoor zorgen dat mensen die respecteren in hun gedrag, zoals mensen dat ook van jou zullen verwachten. Het is een communicatief vermogen, dat is te ontwikkelen, waar zelfs een bepaalde volgorde in kan zitten. Assertief zijn is nadrukkelijk niet een 0 of een 1, iets wat je wel of juist niet bent. Het heeft juist grijstinten en kleur. Het komt wel voor dat de een zogezegd van nature wat meer assertiviteitsvaardigheden heeft als de ander, bijvoorbeeld omdat diegene vrij extravert is. Iemand die wat bedachtzamer is, zal wat langer wachten met die grens aangeven, zijn/haar mening geven, of belangen opkomen. 

Een andere essentie van assertiviteit is dat het heel mooi is als een ander - af en toe - voor je opkomt, maar dat je dit zelf in ieder geval moet doen. Je hebt het recht om voor jezelf op te komen, maar dat moet je wel echt zelf waarborgen. Het minste wat je in een situatie waarin iemand vervelend doet is dat uitspreken of schrijven en het gedrag benoemen. Aan die duidelijkheid hoeft het dus niet te ontbreken. Zoals je ziet is assertiviteit best wel een theoretisch verhaal, waar je je goed bewust van moet zijn. Daarom is het ook zo'n lap tekst. 

Assertiviteit is gedrag op zich, zoals een vorm van vervelend gedrag dat ook is. Daarom is het ook zo belangrijk om dat te ontwikkelen. Het volgende komt rechtstreeks - als gift - uit het boek 'Flipperkast!'